Iets over mijzelf

Dagmar Burmeister

Dagmar Burmeister (1961)

Op 7-jarige leeftijd verloor ik mijn vader na een pijnlijke ziekteperiode. Die ervaring kleurde mijn leven en mijn keuzes. Ik ging werken als oncologieverpleegkundige, en stapte een wereld in die vol was van lijden, maar ook van vreugdevolle momenten.
Om te overleven in zoveel heftigheid en om iets in mijn werk te kunnen betekenen, moest ik een weg zien te vinden die ervoor zou zorgen dat ik niet meegesleurd zou worden door alle emoties, maar ook niet ervan gedistantieerd zou zijn. Ik begon te mediteren en merkte dat ik een middenweg kon leren bewandelen.

Ik leerde veel in dat ziekenhuis. Ik leerde dat gezondheid alles behalve vanzelfsprekend is, dat het leven soms kort kan zijn en ook dat we heel veel in het leven niet in de hand hebben. Maar ook zag ik dat mensen soms heel verschillend met die wetenschap om gingen, en dat dat hun weg al dan niet verlichtte.

Toen ik jaren later zelf borstkanker kreeg en daarvoor een jaar lang behandeld moest worden, bleek die ervaring niet tot radicaal nieuwe inzichten te leiden. Ik wist al dat het leven plotseling van een rustig beekje kon veranderen in een wilde rivier. Nu gold dat voor mij. Wel moest nu blijken in hoeverre ik op wild water kon varen zonder om te slaan. Aandachtoefeningen hielpen me om bij ieder moment volledig aanwezig te zijn en te blijven, ook op de moeilijke momenten. Ik merkte dat die houding me in dat jaar vol soms heftige emoties en gebeurtenissen beschutting en stabiliteit kon brengen, zonder dat ik de zware en nare aspecten probeerde te vermijden. Mijn vertrouwen en opmerkzaamheid namen toe. Ik leerde nog beter het leven te leven.

Inmiddels werk ik al jaren met veel plezier als gedragswetenschappelijk docent aan de huisartsopleiding in Leiden. In die functie, maar vooral als supervisor, mindfulnesstrainer en retraitebegeleider probeer ik anderen te helpen zichzelf meer bewust te leren waarnemen op het toneel van het leven.